Van een camera kan je niet winnen

Nederlanders zijn gek op cameratoezicht. Af en toe hoor je nog iemand tegensputteren dat we rekening moeten houden met 'de privacywet'. Maar in Nederland hebben we helemaal geen privacywet (Google maar eens – niks!). En trouwens: we moeten niet zeuren over privacy, want we doen allemaal boodschappen met een bonuskaart en we zetten foto's van onze slaapkamer op Hyves. Dat hele privacydebat is zo 1984.

Tien jaar geleden belden journalisten mij met de vraag: "Moeten we dat nou wel willen, al die camera's?" Als ze me nu bellen is de vraag: "Werkt dat nou, al die camera's?" Kennelijk gaan we er inmiddels van uit dat ze er altijd zullen blijven. En dat is ook zo: er worden bijna nooit camera's verwijderd – zelfs als ze niet werken.

Dat komt doordat camera's een onoverwinnelijke logica hebben. Stel dat je in een rotbuurt een camera ophangt en het werkt. De rotbuurt wordt een paradijs: oude mensen durven weer over straat, kinderen delen hun snoep met elkaar en iedereen valt elkaar dolgelukkig in de armen. Moet je de camera dan weghalen? Nee, natuurlijk niet. Want dan komen de boeven misschien weer terug.

En wat als de rotbuurt een rotbuurt blijft? Dan moet de camera ook blijven hangen. Stel je voor dat al die boeven ongezien hun slag kunnen slaan. Denk eens aan al die oudjes die achter de gordijnen zitten te bibberen. Weet je wat we moeten doen? Meer camera's!

Een marketingman zou er jaloers van worden: van een camera kan je niet winnen.

(Dit is nummer 3 van een wekelijkse column die ik schrijf voor www.rpckennemerland.nl)