Borden

Je ziet overal op straat borden die je voor iets willen waarschuwen of je iets willen verbieden. Daarbij wordt het uitroepteken niet geschuwd. Ik leg een verzameling aan omdat ze vaak onbedoeld grappig zijn.

Op te ruimen!

Let op brugdek!

Niet zo, maar zo!

Pas ingezaait

Een plaatje zegt soms meer dan duizend woorden

De laatste drie jaren zijn de uitgaven voor handhaving van de openbare orde en veiligheid gestegen met zo'n 25%. Het aantal geregistreerde geweldsmisdrijven is in die jaren onveranderd gebleven. Dat zet een mens aan het denken, niet?

Wil je zelf dit soort grafiekjes maken? Leef je uit op deze site: http://www.waarstaatjegemeente.nl/

Meeste camera's zijn blind

In de penitentiaire inrichting in Zwolle is een gedetineerde overleden in een isoleercel. Hij had een verdraaiing van de dunne darm en toch is hulpeloos achtergelaten. De directeur werd verdacht van dood door schuld, maar is vrijgesproken, zo meld de Telegraaf.

"Op de zitting bleek dat de gedetineerde onder cameratoezicht stond, maar dat niemand de monitor bekeek. Hieruit blijkt volgens de rechtbank dat er nog wel wat schort aan de procedures in de gevangenis. Toch had de directeur er van uit mogen gaan dat de dienstdoende medewerkers op de hoogte waren gesteld van het cameratoezicht."

Uit dit schrijnende verhaal blijkt maar weer eens dat cameratoezicht zonder mens achter de lens eigenlijk niets voorstelt. Alleen als je in staat bent live toezicht te organiseren, moet je camera's ophangen. De redenering 'baat het niet, dan schaadt het ook niet' gaat niet op.

Big Ben is watching you

"Vanuit deze plaats kunnen de politie en overige hulpdiensten de beelden van ongeveer 12.000 camera’s in Londen ontvangen. Indien gewenst en met toestemming van het bedrijf kan de politie ook de camerabeelden van private instellingen en bedrijven opvragen. Hiermee krijgt men de beschikking over camerabeelden van 65.000 camera’s."

Dit bleek tijdens het werkbezoek aan Londen van de Amsterdamse raadscommissie voor Algemene Zaken begin deze maand. Dat zijn dus in totaal beelden van 77.000 camera's. In Amsterdam hangen er met een slag om de arm ongeveer 1.500 tot 2.000. Het meest verbazingwekkend vind ik echt niet dat er zoveel camera's hangen in Londen; het meest amazing is natuurlijk dat al die camera's kennelijk op een grote centrale zijn aangesloten.

Als je ziet hoeveel moeite, tijd en dus geld het kost om in Amsterdam alle gemeentelijke camera's (een stuk of 150) aan elkaar te knopen in een regionale toezichtcentrale, vraag je je af hoeveel ponden Engeland moet hebben betaald voor dit systeem.

Spot the cam

Als ik een camera zie die de straat filmt, maak ik er een foto van. Die foto's zet ik op een Google-map met informatie over de camera, zoals de lokatie, de eigenaar (als dat duidelijk is), het type camera en natuurlijk de foto.

De teller staat momenteel op 126: 67 private camera's en 59 van de overheid. En dan heb ik er vast nog wel een paar over het hoofd gezien. De conclusie is in elk geval dat je je nauwelijks door Amsterdam kunt bewegen zonder in beeld te zijn.

Dit doe ik allemaal ter voorbereiding van een workshop over cameratoezicht op 5 juni. Daar schreef ik ook eerder al een bericht over: vechten voor privacy is een achterhoedegevecht. Met dank aan Maurice Wessling waar ik het idee van heb gejat: http://www.spotthecam.nl/.


Grotere kaart weergeven

"Vechten voor privacy is een achterhoedegevecht"

"Mensen zeggen: ik heb niks te verbergen. Dat zeg je misschien als je de overheid als vriend ziet. Maar de overheid kan jou het leven heel zuur maken. Het net heeft zich om de burger gesloten. Je ligt allang gefileerd bij de overheid op tafel. Vechten voor privacy is een achterhoedegevecht", aldus de Rotterdamse ombudsman, Van Kinderen, onlangs in Binnenlands Bestuur.

Inderdaad winden mensen zich nu minder op over privacy dan tien jaar geleden, terwijl er nu meer dingen gebeuren om je over op te winden. Daarom probeerde ik een tijdje geleden de privacyridders van Nederland wakker te maken (hier). Tot nu toe bleef het stil.

Jammer, maar niet getreurd. Dan maar zelf aan de slag!

In juni organiseer ik een expertworkshop over cameratoezicht. Sprekers uit binnen- en buitenland komen dan praten over de toekomst van cameratoezicht. We wilden die dag ook 'iets leuks' doen, 's middags, buiten, want experts hebben ook last van een after-lunch-dipje.

Toen kreeg ik ineens het idee om het Spot the cam-project nieuw leven in te blazen. Dat project was een idee van Maurice Wessling, vroeger van XS4all en Bits of Freedom, nu Consumentenbond. Hij stuurde op een zaterdag in 2002 een groep studenten de straat op om alle camera's in de Amsterdamse binnenstad te fotograferen en te beschrijven. Waar hangen ze, wie zit erachter en wat zien ze? Na een dagje tellen hadden ze meer dan 250 camera's gespot in het gebied tussen Centraal Station en Waterlooplein. Ongetwijfeld hangen er inmiddels meer, maar de kaart is niet meer bijgewerkt sinds 2002.

In een ander stukje van de stad ga ik hetzelfde doen, samen met alle aanwezigen op de workshop. Ik stuur iedereen in groepjes de straat op met een fototoestel om alle straatcamera's in de omgeving te fotograferen. En om zoveel mogelijk informatie over die camera te verzamelen: waar hangt 'ie, waar kijkt 'ie naar en is duidelijk van wie de camera is? Al die informatie zetten we dan op een kaart van het gebied. In mijn eigen buurt Amsterdam Oost heb ik het alvast gedaan (deze link opent de kaart in Google maps).

Het leuke van zo'n kaart vind ik dat 'ie niet positief is of negatief, maar informatief. Voor de een zal de kaart een schok zijn; worden we zo vaak bekeken als we op straat zijn? Een ander zal de kaart een veilig gevoel geven: er wordt goed op ons en onze spulletjes gelet. Voor nog een ander is het misschien aanleiding om met de eigenaren van de camera's te praten en afspraken te maken over uitwisseling van beelden, zoals in Salford gebeurt.

Nog een mogelijkheid is het aanbieden van camera-vrije routes door de stad, zoals in Manhattan. Als ik van A (het poppetje) naar B (het sterretje) wil en ik wil geen camera's tegenkomen onderweg, dan moet ik soms een flinke omweg maken, zoals op onderstaand plaatje.

Een groep moeten we in elk geval niet vergeten: de observanten die in toezichtcentrales dag in, dag uit naar al die camera's zitten te kijken. Die vervelen zich normaal gesproken natuurlijk kapot, want wanneer gebeurt er nou wat interessants op straat? Om die arme mensen ook een leuke dag te bezorgen, geven we de deelnemers aan onze workshop papier en stiften mee zodat ze - net als in die clip van Bob Dylan - wat teksten kunnen opschrijven en die kunnen tonen aan de camera's. Je kan een toneelstukje spelen of de observanten geruststellen: "It's okay, officer. I'm going to work."

Ik heb er nu al zin in.